نشان مىدهد . 6 . قدماى ما از يك ديد خاصى كه به اسلام نظر مىكردند ، مجموع تعليمات اسلامى را به سه بخش تقسيم مىكردند : اعتقاديات ، اخلاقيات ، فروع و احكام . معناى اين تقسيم اين بود كه آنچه دين آورده است يا از قبيل امورى است كه فقط بايد به آنها اعتقاد و ايمان قلبى داشت و يا از قبيل امورى است كه بايد روح و نفس خود را بر اساس آن تربيت كرد و ساخت و يا از قبيل امورى است كه بايد بر طبق آنها عمل كرد ( 1 ) . قدما جملهء معروف نبوى را كه * ( انما العلم ثلثة : آية محكمة ، فريضة عادلة ، سنة قائمة ) * را كه ذيل يك داستان است ، بر اين سه مرحلهء تعليمات اسلامى منطبق مىكردند و از نظر علمى و فلسفى نيز اين سه نوع را بر سه مرتبهء شخصيت انسان يعنى عاقله و مقام عقل مجرد ، مرتبهء نفس و تجرد برزخى ، و مرتبهء حس و بدن حمل مىكردند . ما فعلًا به اين تقسيم و هم به اين تطبيق كارى نداريم و البته ايرادى هم فعلًا نداريم . ولى اين تقسيم سبب نمىشود كه به اعتبار ديگرى ما به نوعى ديگر تقسيم نكنيم ، و آن اينكه آنچه از ناحيهء اسلام رسيده است يا مربوط به انديشه است و يا به عواطف و يا به تحرك ( با توجه به ارتباط اين سه مرحله با يكديگر ) . 7 . يكى از شعارها « ابتدا به نام خدا » است ، مخصوصاً با تلفظ * ( بسم الله الرحمن الرحيم ) * . سفينة مادهء سمو : . . . ثم نقل دخول عبدا لله بن يحيى على اميرالمؤمنين عليه السلام و انه جلس على الكرسى بدون التسمية ، فمال به حتى سقط على رأسه ، فاوضح عن عظم رأسه و سال الدم ، فمسح امير المؤمنين عليه السلام يده عليها و تفل عليها فاندمل و قال له : اما علمت

--> ( 1 ) اين تقسيم مربوط است به طرز وظيفهء ما نه به ماهيت تعليمات و لهذا با آنچه از حكما نقل خواهيم كرد چندان قابل انطباق نيست كما لايخفى .